بلبل و بهار

آورده اند که در باغی بلبلی بر شاخ درختی آشیانه داشت .اتفاقاًموری ضعیف در زیر ان درخت وطن ساخته و از بهر چند روزه مقام و مسکنی پرداخته.بلبل شب و روز گرد گلستان در پرواز آمده وبربط نغمات دلفریب در ساز اورده ،مور به جمع نفخات لیل و نهار مشغول گشته،وهزار دستان در چمن باغ به آواز خویش غرّه شده،بلبل با گل رمزی میگفت و باد صبا در میان غمزی میکرد . چون این مور ضعیف نازگل ونیاز بلبل مشاهده میکرد ،به زبان حال می گفت از این قیل و قال چه گشاید کار در وقت دیگر پدید آید.