داستان پیر چنگی در عهد حضرت عمر (رض) از زبان مولانا

آن شنیدستی که در عهد عمر                                 بود چنگی مطربی با کَرو فَر

بلبل از آواز او بی خودشدی                                     یک طرف ز آواز خوبش صد شدی

مجلس و مجمع دَمَش اراستی                                 وز نوای او قیامت خاستی

همچو اسرافیل که آوازش به فن                                مردگان را جان درآرد در بدن

خداوند می فرماید در کارهای نیک بر یکدیگر پیشی بگیرید آنگاه هر کجا که باشید خداوند به شما می رسد ،نمی فرماید با اعمال نیک به من برسید بلکه می فرماید با چنین اعمالی من به شما می رسم شاه یا گدا بودن تاجر یا کارگر بودن شما هم هیچ تفاوتی برای خدا ندارد انجام کارهای نیک یعنی فروختن هنر و همه توانایی که دارید به خداوند ،کافی است به نام او و برای او باشد حتی اگر به ظاهر به بی مقداری یک لبخند هم باشد ، پاداش بی حسابش به شما خواهد رسید. این نکته ای بود که مطرب چیره دست داستان مولانا از آن غافل بود و تمامی هنرش را به ثروت و سکه های طلای بزرگان و ثروتمندان شهر می فروخت و هر چه در توان داشت در جهت رضایت مشتریان چند روزه اش به سر انگشتان هنر مند خود می ریخت و هر روز به آوازی دل انگیز تر ،غوغایی تازه به پا میکرد مولانا می فرماید:

مطربی کز وی جهان شد پر طرب                                          رسته از آوازش خیالات عجب

از نوایش مرغ دل پرّان شدی                                                وز صدایش هوش جان حیران شدی

اما غافل از اینکه روزگار پیری بی رحمانه در پیش است. که نه به جمال ماهرویان رحم می کند و نه به انگشت نغمه پردازان و نه به حنجره آواز خوانان .

چون برآمد روزگار و پیر شد               بازِ جانش از عجز پشّه گیر شد

گشت آواز لطیف جانفزاش                زشت و نزد کس نیرزیدی به لاش

آن ندای رشک زهره آمده                 همچو آواز خر پیری شده

یک شبی مجنون نمازش را شکست بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق ان شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بود

بوسه ای زد بر لب درگاه او پر زلیلا شد دل پر اه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم می زنی درد من لیلاست انم میزنی

خسته ام زین عشق دل خونم مکن من که مجنونم تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم این تو و این لیلای تو من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم در رگ پنهان و پیدایت منم

سال ها با جور لیلا ساختی من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم صد قمار عشق یکجا باختم

کردمت آواره صحرا نشد گفتم عاقل شوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر می زنی در حریم خانه ام در می زنی

حال این لیلا که خوارت کرده بود درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو لیلا کشته در راهت کنم

دلت را خانه من کن مصفا کردنش بامن      

                                      به ما درد دل افشا کن مداوا کردنش با من

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را      

                                       بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من

اگر درها به رویت بسته شد دل بد مکن بازآ      

                                       در این خانه دق الباب کن وا کردنش با من

به من گو حاجت خود را اجابت میکنم آنرا       

                                       طلب کن انچرا خواهی مهیا کردنش با من

چو خوردی روزی امروز ما را شکر نعمت کن 

                                        غم فردا مخور تامین فردا کردنش با من 

به قران ایه رحمت فراوان است ای انسان     

                                        بخوان این ایه را تفسیر کردنش با من

بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت را  

                                       بیاور نیک و بد را جمع و منها کردنش بامن

اگر عمر گنه کردی مشو نومید از رحمت        

                                       تو توبه نامه را بنویس امضا کردنش با من

ای عزیزان بخت با من یار بودی کاشکی

خلقتم در وقت ان سالار بودی کاشکی

قد گل،رفتار گل،رخسار گل، گفتار گل

دمبدم خرّم بر آن گلزار بودی کاشکی

دست بسته ایستاده چون غلام در گهش

هم غلام وچاکر دربار بودی کاشکی

صبح و شام و گاه و بیگاه بانگ اذان بلال

سمع گوشم سوی ان گفتار بودی کاشکی

چون ابابکر و عمر،عثمان،علی یاران او

دوستداران نبی هر چهار بودی کاشکی

نیمشب چون با ابوبکر رفتی اندر غار ثور

همچو کلبی پاسبان غار بودی کاشکی

دین اسلام شد قوی از درّه عدل عمر

محتسب در کوچه وبازار بودی کاشکی

جامع قرآن ذوالنورین،عثمان غنی

هم کنار ان غنی مالدار بودی کاشکی

چون علی با ذوالفقار و قنبر و دلدل سوار

در رکاب حیدر کرّار بودی کاشکی

ظالمان در کربلا در قتل اولاد رسول

من در آن صحرا شهید زار بودی کاشکی

دوش در خوابی بدیدم نور ایمان را

نشسته رو به قبله،روی سنگی

در چمنزاری به عرض آسمان

عطر خوشبویش فضا را مملو از بوی خدا

می کرد

سکوت دشت گیرا بود و تنها سکوت دشت و

صحرا حرف می زد

قدمهایم بلرزید،آمدم نزدیک ونزدیک

تا رسیدم نزد آن الگوی ایمان

سلامی دادمش گفتم :سلام الله علیک

الهی!

بیاموز تا سرِّ دین بدانیم،بیفروز تا در تاریکی نمانیم.تلقین کن تا آداب شرع بدانیم..

تونواز که دیگران ندانند..تو بسازکه دیگران نتوانند..همه راازخودپرستی رهایی  

ده ، همه رابخود آشنایی ده،همه را ازمکر شیطان نگاهدار، همه را ازآفت نفس

 آگاه دار...

الهی!

ما که به توزنده ایم هرگزکی میریم؟..ما که به تو شادانیم هرگزکی اندوهگین شویم؟

ما که به توعزیزیم هرگز چون ذلیل شویم..تو آن مایی وماآن تو..سزاوارربوبیتی  

و همه بر خوان تو..دست این همه گدا بردامان تو..کی بسر آید این وعده دیدار؟

                      به حقک و حرمتک یا عزیز و یا غفار

الهی!         

     ای عاشق دل سوخته اندوه مدار......روزی به مراد عاشقان گردد کار

الهی!

ای آرنـده غـم پشیمـانی در دلهـای آشنایـان و ای افکننـده سـوز در دل تائبـان...ای

پذیرنده گناهـکاران و معترفـان..کسی بازنیآمد تا باز نیاوردی وکسی راه نیـافت تا

دست نگرفتی..دستگیر،که چون تو دستگیری نیست..دریاب،که جز تو پناه نیست

و پرسش ما را جز تو جواب نیست و درد ما را جز تو دوا نیست...

                   و از این غم ، جز تو ما را راحت نیست...

الهی!

                   جامه مصلحان پوشیدیم و مصلح نبودیم...تو بر ما عفو کن...

            آنچه فرمودی نکردیم و از کرده خود به دردیم..

ما بیچارگان را ازخرمن سوختگان نگردان...

دریغا!

که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگزاردیم..دریغا که قدرعمر

خویشتن نشناختیم واز کار دنیا به اطاعت مولا نپرداختیم...

       دریـغا کـه عـمر عـزیـز بـسر آمـد و روزگـار بگـذشـت...

  روزی که مرا وصل تو درچنگ آید......از حـال بهشتیـان مـرا ننـگ آیـد

جبار لا یزال خداوند اکبر است

دارای چرخ انجم و دارای کشور است

پروردگار بنده نواز است و بی نیاز

هم بی نیازو بی زن و فرزند و مادر است

ستار عیب پوش خداوند مهربان

دائم ،قدیم و قادر و قدوس و داور است

بعد از ثنای ایزد مدح رسول گوی

کان صدر بدر عالم و سالار محشر است

ان پیشوای ستوده و ان رهنمای دین

بی شک به روز جنت و فردوس یاور است

فخرم به ان رسول که نامش محمد است

بیشک شفیع روز جزا به محشر ز احمر است

ششصد هزار نور بدان روح مصطفی

هفتصد هزار فضل بر ان قد سرور است

یاران مصطفی دو امیرند و دو کبیر

هر یک بجای خویش چه زیبا منور است

بوبکر جان ما است ، عمر دیدگان ما است

عثمان شه یقین ، علی شیر صفدر است

بوبکر همچو ماه عمر چون ستارگان

عثمان چو پیش صبح ، علی روح انور است

بوبکر یار غار و عمر میر دره دار

عثمان چو شهسوار ، علی فتح خیبر است

بوبکر زنجبیل ، عمر جوی سلسبیل

عثمان چو جوی شیر، علی شهد شکّر است

بوبکر همچو کعبه و عمر چون طواف ان

عثمان چو اب زمزم و علی حج اکبر است

بوبکر چون درخت ، عمر شاخ ان درخت

عثمان چو برگ سبز ،علی میوه بر سراست

بوبکر چون بهشت ، عمر تخم عدل کشت

عثمان قدح بدست ، علی حوض کوثر است

بوبکر با وفا عمّر با سخا

عثمان با حیا، علی گنج گوهر است

زینهار دل مبند سنایی در این جهان

دل بر خدا ببند کا خلّاق داور است

پنج کتاب از شیخ فرید الدین عطار نیشابوری

بــعد از ایـن گوییم نـعت مصطفی                           انکه عالم یافت ازنورش صفا

ســـیّد الـکونیـن و خـتم المـرسلین                       اخــــر امـــد بــود فخر اولیـن

انــکه امــد نـه فــلـک مــعراج او                            انبیــــــا و اولیـــــــا محتاج او 

شـد وجـودش رحمـت لـلــعالمــین                        مسـجد او شد همـه روی زمین

صـد هـزاران رحـمت جان افرین                            بروی و بر ال پـاک طـاهرین

ان که شـد یـارش ابـوبـکر و عمر                           از سـر انگشت او شق شد قمـر

 ان یـکی او را رفیـق غــار شـــد                            وانـدگر لشـکر کـش ابـرار شد      

صـاحــبش بـودند عـثمـان و عـلی                           بـهر ان گــشتند در عـالم ولـی

ان یـــــکی کــــان حــیا و حلم بود                           وان دگــر بـاب مـدینه علم بود

ان رسـول حـق که خیر الناس بود                           عـم پاکـش حمـزه و عبـاس بود

هر دم ازما صد درود وصد سلام                            بررسول و ال واصحابش تمام

كه با صديق سرور گشت همدم
كه بعد از چند روزي سوگواري
برون آمد زخانه بهرياري
به صد اعزاز و اكرام و شرافت
تعاون كرد در كار خلافت
شدي ياور زدفع اهل رده
اطاعت كرد در كوتاه مده
همانا در قتال بن حنيفه
بكردي ياوري با ان خليفه
بشد برباد آن دجال كذاب
نماند از قوم او نه آب و نه تاب
همانا لشكر قسم اسامه
فرستادند با صدق و سلامه
زهر سو آفرين كردند عالم
كه روح كفر در آن بوم كشتند
برفتند و به عزت بازگشتند
چراغ دين حق گشته جهان تاب
به دفع رده و امحاي كذاب
از اين اقدام در اولاد آدم
به اندك مدتي بي درد وآزار
نمودي خاطر مردم به گلزار
به حسن سيرت و شيرين كلامي
بچسبانيد اوضاع نظامي
مدينه جمله چون گلزار گرديد
مقام عزت ابرار گرديد
چو در جنگ يمامه كشته شد بس
زقرآن خوان و حافظهاي اقدس
عمر در فكر جمع جمله قرآن
كه مكتوب است در جاهاي بي شان
تحرك شد كه تا ابوبكر صديق
كند جمعش به پر عزمي به تدقيق
به ظرف مدت يك سال كامل
نوشتندي همه قرآن شامل
به روي پوست ْهوي مصفي
به دست كاتبان سينه اصفي
همان مجموعه مانده پيش صديق
به محظوظي به مكتوبي به توفيق
علي چون شب چراغ افروز بودي
براي دين بسي دلسوز بودي
نميگشتي جدا از كار مردي
نديدي كس زحيدر سينه سردي
چرا چون سيرتش چون مصطفي بود
هميشه طالب صدق و صفا بود
بميرد آنكه نامردي بگيرد
زمردان رخنه ي سردي بگيرد
كه نامردي زمردان خيلي دور است
دل مردان هميشه پر زنور است
رضاي ذات بارد چو توفيق
به اندك مدتي از فيض توفيق
به جان پاك آن ابوبكر صديق
بسي خدمت به دين بنمود صديق

کردم گناه بی عدد دانم که بد کردم چه  بد

                                                                                     این است وردم ای احد استغفر الله العظیم

چندان که کردم توبه ها ثابت نگشتم بروفا

                                                                                      زین فعل بد ای پادشاه استغفر الله العظیم

درحب دنیاروزوشب سرگشته ام اندرطلب

                                                                                       یا رب مکن برمن غضب استغفرالله العظیم

پوشیده دارم درنهان حسرت به مال مردمان

                                                                                       ای پادشاه مهربان استغفر الله العظیم

کاهل تنم از یـاد حق سـاکت زبـانم از نطق

                                                                                        زین غم سیاهم شد ورق استغفرالله العظیم

دردل هوای معصیت هرلحظه باچندین صفت

                                                                                         غافل ندارد معرفت استغفرالله العظیم

چشمم زبهر مال وزر دارد به هرجانب نظر

                                                                                          تا در کجا یابم مگر استغفر الله العظیم

گوشم به پند مصطفی نگرفت بند این بیحیا

                                                                                          برخود کردم من جفا استغفرالله العظیم

دستم به سوی معصیت هردم شتابان درغلط

                                                                                          هستم از این غم در سقط استغفر الله العظیم 

پایم به کار دنیوی باشد عجب چابک قوی

                                                                                          شل شد به راه معنوی استغفر الله العظیم

از خوردن پرهمچو خرکاهل بخفتم تا سحر

                                                                                           از روز محشر بی خبر استغفرالله العظیم

یارب گناهان کرده ام با قول شیطان کرده ام

                                                                                           این لحظه ارمان کرده ام استغفرالله العظیم

شاها به حق مصطفی هم چهار یار باصفا

                                                                                          ما را مگردان بی نوا استغفر الله العظیم

داری که تا جان در بدن ناحق زبان اندر دهن

                                                                                           هر دم بگو مسکین من استغفرالله العظیم

سروده ای درمورد گلهای پرپرشده و کفترهای خونین

 دین مبین اسلام ( اهل تسنن)

گلچینی از سخنان بزرگان ایرانی درباره ی خلفا و صحابه (رضی الله عنهم)

فردوسی

صحابان او جمله اخیر بودند                              همه هر یکی همچو اختر بودند

ولیکن از ایشان چهار آمدند                              که در دین حق پایدار آمدند

ابوبکر صدیق شیخ عتیق                                 که بود روز وشب مصطفی را رفیق

پس از وی عمر بد که قیصر به روم                      زسهمش نیارست خفتن به روم

سیم میر عثمان دین دار بود                             که شرم وحیا ز او پدیدار بود

چهارم علی ابن عم رسول                               سر شیرمردان جفت بتول

از آزار این چار ، دل را بتاب                               که آزارشان دوزخ آرد به تاب

 اگر می خواهید ادامه ی سخنان بزرگان را ببینید به ادامه ی مطلب بروید

                         شاهنامه حکیم ابوالقاسم فردوسی

چو خواهی که یابی زهر بد رها                   ســرانــدر نـیاری بــدام بـلا

بـــوی در دو گـیتی زبد رستگار                     نــکو نـام بــاشی بر کردگـار

بــه گــــفتار پیغمبرت راه جوی                      دل از تیرگیها بدین آب شوی

تو رادیـن و دانش رهاند درست                     ره رستگاری ببایدت بجست

چه گفت آن خداوند تنزیل ووحی                    خــداوند امــر وخــداوند نـهی

که خورشید بعد از رسولان مه                      نتابید بر کـــس زبــوبکر به

عمـــر کــرد اسـلام را آشــکار                        بیاراست گیتی چو بـــاغ بهار

پس ازهردوآن بود عثمان گزین                      خداونـــد شــرم و خــداوند دیــن

چــهارم علـی بـود جـفت بـتول                      که او را به خوبی ستاید رسول

که من شهر علمم علیم دراست                   دراست این سخن گفت پیغمبرست

گواهی دهم کاین سخن رازاوست                  تو گویی دو گوشم بر آواز اوست

بدان باش کوگفت زو بر مگرد                          چو گفتار و رایت نیارد به درد

علی را چنین گفت و دیگر همین                     کزایشان قوی شدبهرگونه دین

نـبی آفـتاب و صحابان چو ماه                          بهم نسبتی یکدگر راست راه

حکیم این جهان را چو دریا نهاد                       برانگیخته موج از او تند باد

چـو هـفتاد کـشتی بر او ساخته                      همــه بـاد بـانـها برافـــراخـته

یکی پهن کشتی بسان عروس                       بیاراسته همچو چشم خروس

محــمد بـدو انـــدرون باعـــلی                          همان اهل بیت نبی و وصی

خــردمند از دور دریـا بــدید                               کـــــرانه نه پـــیدا و بـن ناپدید

بدانست کو موج خواهد زدن                            کس ازغرق بیرون نخواهد شدن

بدل گفت اگر با نبی و وصی                            شوم غرقه دارم دو یار وفی

همـانـا که باشد مرا دستگیر                            خـــداوند تـــاج ولــوا وسـریر

خداوند جوی و می وانگبین                              همان چشمه شیر و ماء معین

اگر چشم داری به دیگر سرای                           به نزد نبی و وصی گیر جای

گرت زین بد اید گناه من است                           چنین است ایین و راه من است

دلت گر به راه خطا مایل است                          ترا دشمن اندرجهان خوددل است

نباشد بجز اهرمن بد کنش                              که یزدان به آتش بسوزد تنش

نگر تا نداری به بازی جهان                               نه بر گردی از نیک بی همرهان

همان نیکیت باید آغاز کرد                               چو با نیک نامان بوی هم نبرد

نکویی به هرجا چو آید به کار                           نکویی گزین وزبدی شرم دار

ازین در سخن چند رانم همی                         هــمانا کــرانش نــدانم هــمی

سخن هرچه گویم همه گفته اند                       بر بــاغ دانــش همـه رفته اند

                                              بعد ازاین گـوییم نعت مصطفی

                                              آنکه عالم یافت از نورش صفا

سید کونین وختم المرسلین                                                              آخــر امـــد بـود فـخر اولین

انکه امد نه فلک معراج او                                                                   انــبیاواولــیا مــحتاج او

شد وجودش رحمت للعالمین                                                             مسجد اوشدهمه روی زمین

صدهزاران رحمت جان آفرین                                                               بروی وبـرآل پـاک طـاهرین  

ان که شد یارش ابوبکروعمر                                                               ازسرانـگشت اوشـق شـدقـمر

ان یکی او را رفیق غار شد                                                                واندگـر لشکرکـش ابـرار شد

صاحبش بودند عثمان و علی                                                             بـهر ان گشتند در عـالم ولی

آن یکی کان حیا و حلم بود                                                                وان دگر باب مدینه علم بود

ان رسول حق که خیر النّاس بود                                                        عمّ پاکش حمزه وعباس بود

                                                هردم ازماصد درود وصد سلام

                                                بر رسول و آل و اصحابش تمام 

کریم السجایا ،جمیل الشیم                   نبی البرایا شفیع الامم

امام الرسل پیشوای سبیل                   امین خدا مهبط جبرئیل

امام الهدی صدر دیوان حشر               شفیع الوری خواجه بعث النشر

کریمی که چرخ و فلک طور اوست      همه نورها نور اوست

شفیع مطاع و نبی و کریم                  قسیم و جسیم و بسیم و سیم

یتیمی که نا کرده قران درست             کتب خانةچند ملت بشست

چو عزمش برآهیخت شمشیر بیم         بمعجز میان قمر زد دو نیم

چوصیتش در افواه دنیا فتاد                تزلزل درایوان کسری فتاد

بلا قامت لات بشکست خورد              با عزازدین اب عزی ببرد

نه از لات و عزی برآورد گرد            که تورات و انجیل منسوخ کرد

شبی برنشست از فلک برگذشت           به تمکین و جاه از ملک درگذشت

چنان گرم در تیه قربت براند               که در سدره جبرئیل از او باز ماند

بدو گفت سالار بیت الحرام                 که ای حامل وحی برتر خرام

چو در دوستی مخلصم یافتی                عنانم ز صحبت چرا تافتی

بگفتا فراتر مجالم نماند                      بماندم که نیروی بالم نماند

اگر یک سر موی برتر پرم                 فروغ تجلی بسوزد پرم

نماند به عصیان کسی در گرو              که دارد چنین سید پیشرو

چه نعت پسندیده گویم تو را                 علیک السلام ای نبی الوری

درود ملک بر روان تو باد                  براصحاب وبرپیروان تو باد

نخستنین ابوبکرپیر مرید                    عمر پنجه بر پیچ دیومرید

خردمند عثمان شب زنده دار                چهارم علی شاه دلدل سوار

خدایا به حق بنی فاطمه                      که برقول ایمان کنم خاتمه

اگر دعوتم رد کنی ور قبول                 من و دست و دامان ال رسول

چه کم گردد ای صدر فرخنده پی           زقدر رفیعت به درگاه وحی

که باشند مشتی گدایان خیل                  به مهمان دار سلامت طفیل

خدایا ثنا گفت وتجلیل کرد                   زمین بوس قدر تو جبرئیل کرد

بلند اسمان پیش قدرت خجل                 تو مخلوق و ادم هنوز اب و گل

تو اصل وجود امدی از نخست              دگر هر چه موجود نمود فرع توست

ندانم کدامین سخن گویمت                    که والا تری ز آنچه من گویمت

تو راعزّ لو لاک تمکین بس است           ثنای تو طاها ویاسین بس است

چه وصفت کند سعدی ناتمام                  علیک الصلوة ای نبی والسّلام

هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست
ما به فلک می رویم عزم تماشا کراست

ما به فلک بوده ایم یار ملک بوده ایم
باز همانجا رویم جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم و ز ملک افزون تریم
زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست

خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان
کی کند اینجا مقام مرغ کزان بحر خاست

بلکه به دریا دریم جمله درو حاضریم
ورنه ز دریای دل موج پیاپی چراست

                            آمد موج الست کشتی قالب ببست
                            باز چو کشتی شکست نوبت وصل و لقاست

 

تا كي به تمنــــاي وصـــــال تو يگانــه

                                                               اشكم شود از هر مژه چون سيل روانـه

خواهد بسرآيد شب هجــران تــو يـا نــه

                         اي تيـر غمـــت را دل عشـــــاق نشانــه

                                                              جمعي به تو مشغـــــول تو غايب زميانه

رفتــم به در صومعـــه عابـــد و زاهــد

                                                               ديدم همه را پيش رُخت, راكع و ساجــد

در ميكــده, رهبـــــانم ودرصومعه عابد

                               گـه معتكف ديرم وگــــه ساكــن مسجــد

                                                              يعني كه تو را مى طلبم خانــه به خانــه

هردركه زنم , صاحب آن خانه تويي , تو

                                                             هرجا كه روم , پرتو كاشانـــه, تويي , تو

در ميكــــده و ديـركه جانانــه تــوي , تــو

                            مقصــود من از كعبه و بتخانــه تويي , تو

                                                            مقصود تويي , كعبــــه و بتخـــانه بهانـــه

بلبل به چمـن زان گل رخســـار نشان ديد

                                                             پروانه در آتش شـــد و اســـرار عيان ديد

عارف,صفت روي تو در پير و جوان ديــد

                           يعني همــــه جا عكـــس رخ يـــار توان ديد 
 

                                                          ديوانه منـــــم , من , كــه روم خانه به خانه

عاقـــل به قوانيـن خـــرد , راه تو پــويــد

                                                            ديوانـــه, برون از همه آييــــن تو جـــويد

تا غنچــــه بشكفتــــه اين بـاغ كـه بــويــد

                             هركـس بـــه زباني صفــت حمــد توگويد

                                                             بلبـــل به غزلخواني و قــمري به ترانـــه

بيچاره «بهايي» كه دلـــش زار زغم توست

                                                          هرچندكه عاصي است, زخيل و خدم توست

اميــــــد وي از عاطفــت دم بـــه دم تــوست

                              تقصيـر «خيـالي» بــه اميـــد كــرم تـــوست

                                                         يعني كه گنـــه را بــــه از اين نيست بهانـــه

(شيخ بهايي)