هر نفس آواز عشق می رسد از چپ و راست
ما به فلک می رویم عزم تماشا کراست

ما به فلک بوده ایم یار ملک بوده ایم
باز همانجا رویم جمله که آن شهر ماست

خود ز فلک برتریم و ز ملک افزون تریم
زین دو چرا نگذریم منزل ما کبریاست

خلق چو مرغابیان زاده ز دریای جان
کی کند اینجا مقام مرغ کزان بحر خاست

بلکه به دریا دریم جمله درو حاضریم
ورنه ز دریای دل موج پیاپی چراست

                            آمد موج الست کشتی قالب ببست
                            باز چو کشتی شکست نوبت وصل و لقاست

                                                فرق میان اسلام و فکر اسلامی

فکر اسلامی معادل خود اسلام نیست ،بلکه ره اورد عقلی مسلمانانی در راه اسلام و با ملاحظۀاصول ان است. اسلام عبارت است از وحی الهی به پیامبر (ص)و کتابش عبارت است از قران و انچه بعد از قران قرار میگیرد،که سنت های ثابت پیامبر(ص)است به عنوان توضیحی بر انچه نیازمند توضیح بوده است.

هفدهمین  همایش فارق التحصیلی طلاب دار العلوم زاهدان در روز های پنج شنبه و جمعه 10و 11 مرداد1387 در مصلای بزرگ اهل سنت زاهدان با شکوه تمام برگزارشد این مراسم که همه ساله با همت بزرگمردان عرصه شجاعت وسخاوت برگزار میشود نمائی است از عظمت و اقدار جامعه اهل سنت ایران وزاهدان برای رساندن ندای اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد الرسول الله به گوش تمامی جهانیان برای این که بدانند مسلمانان هننوز بیدارند وحاضرند همواره جان ومال  خود را برای اسلام قربان کنند ودر این راه ازهیچگونه خدمتی کوتاهی نخواهند کرد0

مراسم دستار بندی و فارق التحصیلی طلاب حوزه دارالعلوم زاهدان همزمان با مبعث نبی مکرم اسلام باحضور گسترده میهمانان داخلی و خارجی و اساتید و طلاب و مردم علاقه مند باتلا ش مردم زاهدان بدون کمترین بی نظمی واشوب برگزار شدو استقبال از میهمانان از ترمینال تا حوزه و مصلا با تلاش وجدیت به خوبی به انجام رسید  و دران علمای بزرگی چون مولانا عبدالحمید{مدیرت محترم دارالعلوم مکی زاهدان}و شیخ التفصیر مولانامحمد حسین گرگیچ{میریت حوزه اهل سنت گالیکش } و ... سخنرانی کردند اما انچه که در لحظه به لحظه برگزاری  مراسم حس میشد جای خالی علمای گرانقدری چون مولانا خیرشاهی و شیخ پردل بود که درمراسم حضور نداشتند تا مراسم با نور انها مزین شود

در انتهای برنامه روز جمعه 11 مرداد دستار بندی طلاب و تبریک به حافطان صورت گرفت اما انچه به عظمت مراسم و شور و شعف حضار افزود مراسم عروسی جمعی از جوانان بود که با عاقدی مولانا عبدالحمید صورت گرفت

 

تا كي به تمنــــاي وصـــــال تو يگانــه

                                                               اشكم شود از هر مژه چون سيل روانـه

خواهد بسرآيد شب هجــران تــو يـا نــه

                         اي تيـر غمـــت را دل عشـــــاق نشانــه

                                                              جمعي به تو مشغـــــول تو غايب زميانه

رفتــم به در صومعـــه عابـــد و زاهــد

                                                               ديدم همه را پيش رُخت, راكع و ساجــد

در ميكــده, رهبـــــانم ودرصومعه عابد

                               گـه معتكف ديرم وگــــه ساكــن مسجــد

                                                              يعني كه تو را مى طلبم خانــه به خانــه

هردركه زنم , صاحب آن خانه تويي , تو

                                                             هرجا كه روم , پرتو كاشانـــه, تويي , تو

در ميكــــده و ديـركه جانانــه تــوي , تــو

                            مقصــود من از كعبه و بتخانــه تويي , تو

                                                            مقصود تويي , كعبــــه و بتخـــانه بهانـــه

بلبل به چمـن زان گل رخســـار نشان ديد

                                                             پروانه در آتش شـــد و اســـرار عيان ديد

عارف,صفت روي تو در پير و جوان ديــد

                           يعني همــــه جا عكـــس رخ يـــار توان ديد 
 

                                                          ديوانه منـــــم , من , كــه روم خانه به خانه

عاقـــل به قوانيـن خـــرد , راه تو پــويــد

                                                            ديوانـــه, برون از همه آييــــن تو جـــويد

تا غنچــــه بشكفتــــه اين بـاغ كـه بــويــد

                             هركـس بـــه زباني صفــت حمــد توگويد

                                                             بلبـــل به غزلخواني و قــمري به ترانـــه

بيچاره «بهايي» كه دلـــش زار زغم توست

                                                          هرچندكه عاصي است, زخيل و خدم توست

اميــــــد وي از عاطفــت دم بـــه دم تــوست

                              تقصيـر «خيـالي» بــه اميـــد كــرم تـــوست

                                                         يعني كه گنـــه را بــــه از اين نيست بهانـــه

(شيخ بهايي)